Om een of andere reden staat de wekker altijd op vier uur als je wakker wordt. Je kunt niet meer slapen, omdat je hoofd op hol slaat en je denkt aan dingen waar je liever niet aan denkt. De Armeense Rosa Linn brengt met Snap een lied dat herkenbaar is voor zowel de slapelozen als voor mensen met liefdesverdriet.

Dit jaar nog overwoog de eenentwintigjarige Rosa Linn om te stoppen met muziek maken. Op haar TikTok-kanaal stelde ze zichzelf en de wereld de vraag: hoe kun je het in godsnaam als artiest gaan maken als je in Armenië woont?

Onverwacht nieuws
Op die vraag heeft ze nu een antwoord gekregen. Begin maart kreeg ze van de Armeense selectiecommissie te horen dat ze dit jaar haar land mag vertegenwoordigen tijdens Eurovisie. Dat nieuws kwam voor haar compleet onverwacht, want haar inzending Snap stuurde ze al drie jaar geleden naar de Armeense omroep. Bovendien selecteerde Armenië in het verleden meestal gevestigde artiesten voor het Eurovisiepodium, en Rosa Linn is dat nog niet. Als onbekend talent trad ze niet zo lang geleden regelmatig op als straatmuzikant en ze heeft zichzelf leren produceren om haar muziek de wereld in te krijgen.

Uit het dal klimmen
In één klap is Rosa Linns muzikale carrière dus in een stroomversnelling geraakt, maar wat optreden op het Eurovisiepodium voor haar wellicht nog specialer maakt, is dat haar liedje Snap een heel persoonlijk lied is. Ze schreef het op een moment dat het minder goed met haar ging en ze vindt het belangrijk dat haar verhaal hierover gehoord wordt. In een interview zegt ze zelf hierover: ‘Ik kampte met een zware depressie en angstproblemen. Het schrijven van Snap voelde als therapie en hielp me om uit dat diepe dal te klimmen. ‘ Rosa Linn hoopt dan ook dat het lied anderen kan helpen om met diezelfde problemen om te gaan.

Een hoofd op hol
Ondanks de heftige periode als inspiratiebron is Snap  geen zwaar en donker lied geworden. De rustige gitaarmelodie kabbelt langzaam voort in de indiefolkballad, terwijl Rosa Linn beschrijft hoe ze probeert uit het dal te klimmen.

Het lied begint met zinnen die voor iedere slapeloze herkenbaar zijn: Het is vier uur ’s nachts / ik kan mijn hoofd niet uitzetten. Ik wou dat die herinneringen vervaagden / maar dat doen ze nooit. Hierbij is de keuze voor het woord ‘nooit’ een belangrijke. De situatie die ze omschrijft, is niet eenmalig: waarschijnlijk is het de zoveelste keer dat ze wakker ligt met een hoofd dat op hol slaat.

Zelfhypnose
Ze probeert haar hoofd te kalmeren door in haar vingers te knippen. Een techniek die wat weg heeft van hypnose, en die eigenlijk niet echt lijkt te werken. Ze zingt: de mensen, ze liegen / Ze zeggen: ‘Knip gewoon in je vingers’ / Alsof het echt zo gemakkelijk zou zijn om eroverheen te komen.

Vanaf dit punt verschuift de aandacht naar een geliefde waar ze overheen wil komen. Om dit te doen, volgt ze in het refrein tóch het vingerknipadvies op. Het heeft iets weg van een telspelletje voor kinderen en een toverformule tegelijkertijd: snapping one, two, where are you … three, four, don’t need you here anymore.

Ongevraagd advies
Naast het vingerknippen gebruikt Rosa Linn ook nog een andere manier: ze schrijft liedjes om de dingen een plaats te geven. Of het helpt, laat ze hier nog een beetje in het midden: Ik schrijf een lied en zeg: dit is de laatste / Hoeveel laatste liedjes zijn er nog? Ik raak de tel kwijt.

Iets wat daarbij in ieder geval niet helpt, is het ongevraagde advies van anderen. Dat bleek al uit het eerste couplet met het vingerknipadvies, maar in de brug komt het nog eens terug: Als nog één persoon zegt: ‘Vergeet het gewoon’ / O, ik moet misschien met niemand meer praten, want anders knapt er iets.

Praten met een professional
Gelukkig is écht stoppen met praten ook volgens Rosa Linn niet de oplossing. Ze zingt hier niet over in het lied, maar tijdens een interview benadrukt ze hoe belangrijk het is om juist wél te praten wanneer je kampt met mentale problemen. Dit kun je het beste met professionals doen: ‘Mijn leven is echt veranderd sinds ik naar een therapeut ga, en ik zou iedereen willen aanmoedigen om dat in ieder geval te proberen.’ Want hoe fijn het ook zou mogen zijn, problemen verdwijnen ook volgens Rosa Linn niet vanzelf als je in je vingers knipt.